Krąg postaci dramatu tworzy w tej książce wiele osób. W centrum jest Andrzej Milczanowski – syn, brat, mąż, ojciec, prawnik, przed czerwcem 1989 roku m.in. działacz podziemnej opozycji, uczestnik strajków, współtwórca pierwszej Solidarności, więzień polityczny… Aż stało się, że współprzewodził buntowi ’88 roku, który okazał się prologiem Okrągłego Stołu.

Książkę dr. Józefa Plucińskiego czyta się „od deski do deski”. Opowiada o Świnoujściu, „ludziach i wydarzeniach z czasów, gdy wszystko było pierwsze” – pisze autor. Zaznacza, że wydana z okazji 80-lecia jego polskich dziejów, adresowana „do wszystkich pokoleń, szczególnie do młodych”, jest zbiorem opowieści publikowanych tak wcześniej, jak i pierwszy raz.

Ubiegły rok obfitował w książki o początkach polskiego powojennego gospodarowania i życia społecznego na ziemiach, które nazywano Odzyskane, Zachodnie i Północne, poniemieckie, nowe, pozyskane, „dziki Zachód”, „szaberland”, po latach także np. „wyzyskane”. W tytule swojej niedawno wydanej książki Sławomir Sochaj nazwał je „Niedopolską, wcześniej Zbigniew Rokita (ich część nadodrzańską) – „Odrzanią”, a teraz Tomasz Bonek – „Repatrlandem ’45”.

Była gwiazdą światowych scen. Jej późny krewny, Piotr Szarota, profesor w Instytucie Psychologii PAN, autor znanych książek, wykonał detektywistyczną pracę, rekonstruując jej biografię, lecz wszystkich zagadek nie rozstrzygnął. Jej prawdziwe nazwisko brzmiało: Maria Caroline Anna Emilie Stegemann, a sceniczne – Felicita Vestvali (Vestfali, Vestwali).

Autor pamiętnika pracował w Archiwum Państwowym w Szczecinie, wcześniej w Stargardzie, lecz znany był znacznie szerzej. Jego pamiętnik, który właśnie się ukazał, jest bez wątpienia ważnym wydarzeniem, zwłaszcza dla osób zainteresowanych losami postaci z związanych z regionem.

To jest po trosze powieść, choć bardziej dygresyjna opowieść o losach Basi Gruby (Grubby), Stefana Sępa Sarzyńskiego (!), ich przyjaciółki Ewy oraz narratorki. Są z Gdańska, z pokolenia Solidarności, urodzili się dwa-trzy lata po drugiej wojnie światowej.

„Agrestowe sny” to literacki debiut książkowy Jakuba Michała Pawłowskiego. Zebrane w nim opowiadania są tak gęste od znaczeń, kulturowych kontekstów, literackich odwołań i gier, że każde warte jest nie krótkiego omówienia, lecz co najmniej eseju, a może i rozbudowania w mini powieść.

Muzyka i poezja zawsze były blisko siebie. W tomiku wierszy Heleny Pachlowskiej z wzajemnością dopełniają się kolorami, kształtami, wrażeniami. Jest w nich apoteoza życia, radość, lęk o nie, jest mądrość, jaką zazwyczaj osiąga się późno, jak mądrość tworzenia.

Książka ma dwie lustrzane wersje: polsko- i niemieckojęzyczną. Gromadzi siedem niedługich herstorii – opowieści, pisanych z perspektywy feministycznej. Ich autorki to siedem Polek ze Szczecina (i okolic), Dolnego Śląska, Lubuskiego, Warszawy – sześć mieszka w Berlinie, jedna w Szczecinie – oraz dwie szczecinianki, autorki okładki i kolaży, dopełniających teksty.

Do mieszkania Anny i Janusza, jej męża, głównej bohaterki „Krzyku…”, pisarki, malarki i żeglarza (mają już swoje lata), do „azylu ich prywatności”, pełnego książek, obrazów, modeli żaglowców, wdziera się przed południem zwyczajnego dnia – pod pozorem dostarczenia poczty – „czterech rosłych, na czarno ubranych mężczyzn”. Jeden, wymachując ponoć legitymacją przed oczyma, mówi, że są z policji kryminalnej…

Kończy się druk „Wojennej jaskółki”, nowej książki Renaty Teresy Korek, wydawanej w dwóch językach – polskim i ukraińskim. Można ją nazwać wierszowaną kroniką poznawania i odczuwania wojny w Ukrainie, widzianej z odległego od niej geograficznie Trzebiatowa, gdzie mieszka autorka. Zapiski do wierszy gromadziła od pierwszych dni po 24. lutego 2022 roku, gdy Rosja napadła na sąsiedni kraj, potęgując agresję, trwającą już wówczas ósmy rok. Dziś jesteśmy trzy i pół roku później.

Zbiór reportaży i szkiców, wydany w Poznaniu, dotyczący dziejów niemieckiego Rügenwalde – polskiego Darłowa w latach 1944–47, to kolejna ważka książka o wydarzeniach, które wówczas rozgrywały się nie tylko w tym pomorskim mieście, lecz na wszystkich ziemiach, odłączonych po II wojnie światowej od Niemiec i włączonych do Polski. Choć stanowią trzecią część naszego kraju, to w dwóch pozostałych ówczesne losy ich społeczności są prawie nieznane.